Ci rodzice w końcu mieli puste gniazda, a potem ich dzieci wróciły do ​​domu na kwarantannę

Twoje Najlepsze Życie

FluxFactory

Wielu studentów było w połowie semestrów wiosennych w marcu, kiedy ich kampusy zostały zamknięte z powodu koronawirus pandemia . Milenialsi, kilka lat odsunięci od szkoły, uciekali z dużych miast, takich jak Nowy Jork i San Francisco, gdy spadały zamówienia dotyczące schronisk. Bez względu na wykształcenie czy status zawodowy, większość z nich udała się do jednego wspólnego miejsca oddalonego społecznie: do domu swoich rodziców. Mieszkanie pod dachem mamy i taty było z pewnością dużym wyzwaniem - i to nie tylko dla dzieci.

powiązane historie Rozmowa z dziećmi o koronawirusie Czy możesz dostać na wynos lub dostawę w przypadku koronawirusa? Jak radzić sobie z lękiem przed koronawirusem

W Stanach Zjednoczonych jest około 22,5 miliona par z dorosłymi dziećmi, które mieszkają poza domem - czyli puste gniazdka - według danych Biuro Spisu Ludności Stanów Zjednoczonych . Przed pandemią koronawirusa te pary, zazwyczaj w wieku od 50 do 70 lat, w końcu osiągnęły etap, w którym przyzwyczaiły się do życia domowego bez dzieci. Teraz niektórzy z tych rodziców musieli porzucić swoich nowych normalnych.

Ponieważ coraz więcej rodzin nagle znajdowało swoje gniazda a los przytulniej, rozmawiałem z czternastoma rodzicami i pięciorgiem dorosłych dzieci, aby dowiedzieć się, jak wspólnie radzą sobie z kwarantanną. Chociaż jest jasne miłość tam jest , nie brakuje sprzeczek, problemów z prywatnością i niezręcznych momentów. A największe wyzwanie? Granic.

„Od lat jesteśmy pustymi gniazdującymi, a teraz nie ma prywatności, dopóki nie usiądę w samochodzie” - mówi Debra Klein, 55-letnia certyfikowana trenerka zdrowia z Massachusetts. Podczas gdy 26-letnia córka Kleina szybko zdecydowała się zostać w domu swoich rodziców po tym, jak jej współlokatorzy opuścili mieszkanie 30 minut drogi stąd, 25-letni syn Kleina początkowo sprzeciwiał się przyjściu do domu. Ale po trudnej rozmowie z mamą - która nie była zachwycona, że ​​podczas pandemii nadal grał w koszykówkę i chodził do barów - w końcu wrócił. „Zapomniałam, że w naszym domu wszystko słychać” - mówi. „Kupiliśmy więc maszyny emitujące biały szum do każdej sypialni”.

Rodzina Kleinów wędruje w pobliżu znaku Hollywood: Sydney Klein (po lewej), Willson Klein (druga od lewej), Debra Klein (druga od prawej), Steven Klein (po prawej).

Rodzina Kleinów

Emerytowany meteorolog telewizyjny z Detroit, Chris Edwards, powiedział mi, że podczas rozmowy telefonicznej z Zoomem na 60. urodziny przyjaciela, na chwilę zapomniał, że jego najmłodsza córka jest w domu, kiedy opowiedział niecodzienną historię o swoim „samotnym czasie”. Jego 20-latka zakryła uszy, krzycząc: „Jak mogę odłączyć słyszeć że?' Widać wyraźnie, że dyskomfort idzie w obie strony: 23-letnia Rachel Ohnsman z Reading w Pensylwanii mówi mi: `` Biuro mojej mamy dzieli ścianę z łazienką, więc za każdym razem, gdy jest na spotkaniu, muszę do niej napisać, żeby sprawdzić, czy dobrze się spłukuje. A kiedy 21-letnia Jazmyn Green wróciła do domu w Houston w Teksasie po zamknięciu Wake Forest University, popełniła niefortunny błąd, otwierając „zuchwałą” wiadomość na Snapchacie. „Nie zdawałem sobie sprawy, że moja mama jest za mną” - mówi Green. „Schowałem telefon, włączyłem muzykę i tańczyłem, aby rozproszyć sytuację. Można śmiało powiedzieć, że nie otwieram już zdjęć od konkretnych osób ”.

Rodzina Edwards: Christy Edwards, Summer Edwards, Chase Edwards, Chris Edwards.

Rodzina Edwards

Oprócz ponownego uczenia się etykiety prywatności ze swoimi dziećmi, rodziców przytłacza również inny czynnik stresujący: dodatkowa ilość przygotowanie żywności i sprzątanie wymagane, gdy jest pełna sala. „Musieliśmy opracować plan, aby każdy po kolei przygotowywał obiad i sprzątał” - mówi 51-letnia Christine Moffat, która izoluje się w Westchester w stanie Nowy Jork. „Gdy wszyscy poznali swoją pracę, było znacznie łatwiej”. Ken Zeng, który wraz z żoną, 19-letnim studentem pierwszego roku college'u i 22-letnimi bliźniakami przechodzi kwarantannę w Lumbeton w stanie New Jersey, zauważa: `` Nasze rachunki za jedzenie z pewnością wzrosły, a nasza zmywarka jest oszołomiona po to łatwe przez ostatnie siedem miesięcy.

Nowe harmonogramy kolacji mają jednak pewne zalety, ponieważ niektórzy milenialsi uczą swoich rodziców, aby podczas posiłków byli bardziej odważni. 29-letnia Alyse Whitney jest niezależną pisarką kulinarną, która przeniosła się z Nowego Jorku do Binghamton w stanie Nowy Jork. Jej kaukascy rodzice adoptowali ją z Korei, więc zaczęła gotować z azjatyckimi składnikami dopiero po wyjściu z domu. Chociaż jej rodzice są „najbardziej wybrednymi ludźmi”, przez ostatnie kilka tygodni dobrze się bawiła, rozwijając ich podniebienia.

„Zrobiłam na Instagramie Live demo wietnamskiego karmelowego kurczaka i przekonałam rodziców, żeby spróbowali coś przekąsić. Nie tylko tego próbowali, ale kochany i poprosił, żebym zrobił to dla nich w przyszłym tygodniu ”- mówi Whitney. „Teraz, każdego dnia, kiedy robię sobie brunch - jak jajecznica inspirowana tamago na ryżu, śniadaniowe tacos lub pikantna kaszka - moja mama dobrowolnie go próbowała i smakowała.”

Alyse i jej rodzina nie mogą teraz chodzić do muzeów, ale pracują nad układanką zakupioną w jednym.

Rodzina Whitneyów

Dla wielu rodzin występuje inny, dość dosłowny problem z przepustowością: Wi-Fi. Zajęcia w college'u, telekonferencje Zoom, Netflix upijające się oglądanie , i hazard przejmują sieci domowe. Na przykład Zeng mówi, że jego potomstwo musiało ostatnio upewnić się, że wszyscy są wylogowani z Internetu, aby ich najmłodsi mogli przejść czasowy test online. Podobnie Suzanne Alousi-Miller, lat 54, i jej mąż - obaj nauczyciele angielskiego w liceum - mieli problem z ustaleniem priorytetów wideokonferencji po tym, jak ich dwaj synowie w wieku studenckim przyjechali do domu w Beverly Hills w stanie Michigan. „Mój mąż i ja zazwyczaj używamy tylko funkcji audio, ale często musimy ponownie rozpoczynać sesje” - mówi.

W przypadku tych dwóch różnych pokoleń harmonogramy snu mogą również powodować chaos, ponieważ rodzice kładą się wcześnie na emeryturę, podczas gdy ich dzieci pozostają do wczesnych godzin porannych. Anestezjolog z Maryland, 48-letnia dr Daniela Wiggins, często kładzie się spać z mężem około godziny 23:00 - i wtedy ich dzieci, w domu ze Spelman College i Brown University, w końcu wychodzą z sypialni, robiąc hałas w kuchni, skacząc online na imprezy oglądane w serwisie Netflix lub spotkania Zoom. „Mój mąż zaczął pisać do nich SMS-y, żeby byli cicho ... i nie zawsze grzecznie” - mówi Wiggins.

Ale poza zagadkami związanymi z siecią Wi-Fi i planowaniem kolacji, dla wielu z tych rodziców najbardziej niepokoi ich to, że ich dzieci radzą sobie w nowej, niepewnej rzeczywistości - lub, jak to ujął Moffat, fakt, że „ich życie zostało wywrócone do góry nogami”. Kilkoro dorosłych, z którymi rozmawiałem, zauważyło, że ich dzieci czują się przygnębione, ponieważ przegapiają ukończenie studiów w czapce i sukni, lub zostały oderwane od swoich przyjaciół lub po prostu dlatego, że przeszły od samodzielnego życia do zamknięcia w sypialni z dzieciństwa. . Córka Moffata jest na ostatnim roku w Berklee College of Music w Bostonie.

„Była bardzo poruszona tym, jak jej ostatni rok dobiegał końca, tak jak to się stało” - mówi. „W tym samym czasie mój mąż i ja zwolniliśmy dwóch pracowników i obniżyliśmy pensje, aby utrzymać naszą firmę. Było dużo frustracji. Nikt tutaj nie medytował ani nie rozwiązał zagadek, to na pewno.

Tymczasem najstarszy syn Allousi-Miller, senior na Uniwersytecie Michigan, martwi się o swoją przyszłość w obliczu ogromnej niepewności ekonomicznej - i często czuje się z tego powodu winna. - Czy powinienem go zachęcić, żeby został w szkole ze swoimi współlokatorami i skończył ostatnią klasę? Czy mój syn na drugim roku byłby bardziej produktywny, gdyby został w swoim pokoju w akademiku? ” ona się zastanawia. „Myślę, że każdy rodzic jest zestresowany i nie jest pewien, jaki jest w tym wszystkim właściwy wybór, ale wszyscy robimy, co w naszej mocy”.

Dla wszystkich pustych gniazdujących próbujących rozgryźć swoją nową normę, Julie Lythcott-Haims , Autor Jak wychować dorosłego , zaleca rozpoczęcie od „spotkania rodzinnego, aby porozmawiać o tym, jak zmieniły się role i oczekiwania, odkąd ostatnio mieszkali pod Twoim dachem”. Dodaje też, że pomocne jest zapewnienie dziecku miejsca podczas meldowania się co kilka dni. „Unikaj udzielania porad. Twoim największym darem dla dzieci jest Twoja obecność połączona z empatią. Może pomóc przywołać wspomnienie strachu lub straty, której doświadczyłeś, gdy byłeś w ich wieku, a następnie opowiedzieć, jak się wtedy czułeś.

Lythcott-Haims przyznaje również, że podczas gdy rodzice mogą być wzorami do naśladowania dla swoich dzieci, mama i tata również muszą pamiętać, że oni również mają problemy. „Spróbuj skupić się na tym, co robisz mogą kontrola: własne działania i reakcje. Następnie, praktykuj samoopiekę . Można powiedzieć, że najpierw załóż własną maskę tlenową. (Aby uzyskać bardziej szczegółowe zasoby, Lythcott-Haims oferuje dodatkowe pliki propozycje dla pustych nesterów na jej stronie internetowej.)

Odkładając na bok kłótnie o WiFi, naczynia i dostęp do łazienki, największym tematem, jaki zauważyłem wśród rodziców i dorosłych dzieci, z którymi rozmawiałem, była wdzięczność za długi czas spędzony razem. Illyse O'Connell, lat 54, niedawno przeniosła się z New Jersey do Cumming w stanie Georgia. Kiedy troje jej dzieci wróciło do domu podczas kwarantanny, spędzały czas odpowiadając na pytania w dzienniku, który jej syn dał jej na urodziny. 51-letnia Chrissy Triano gra ze swoim synem, córką i mężem na cornhole, ping-ponga, a nawet w piwnym pongu.

Rodzina Triano, od lewej do prawej: Steve Triano 51, Olivia Triano 19, Chrissy Triano 51, Joseph Triano 22, w Richmond, VA.

Rodzina Triano

Inni się uczą TikTok tańczy z dziećmi lub drukowanie Lista 100 najlepszych filmów AFI aby wybrać filmy do wspólnego oglądania. Kiedy podczas kwarantanny wypadły 51. urodziny Moffat, ona i jej rodzina założyli formalne sukienki, wysadzili muzykę i zapalili zimne ognie na podjeździe.

„Chociaż to dziwne być w domu w wieku 28 lat, jestem wdzięczny, że jestem tutaj, zamiast martwić się o nich tysiące mil” - mówi Vito Gallo, pracownik public relations, który obecnie mieszka w Litchfield w stanie Connecticut ze swoim imigrantem rodzice.

Podczas gdy ci synowie i córki tęsknią za swoim niezależnym stylem życia, wycofanie się w bezpieczną przestrzeń z ludźmi, których kochają, jest teraz ostatecznym pocieszeniem. „Myślę, że przebywanie w pobliżu znanych rzeczy z dzieciństwa może być pocieszające w tych pełnych stresu czasach” - mówi 63-letnia Roxie Jackson z Tyrone w stanie Georgia. „Moja 24-letnia córka i mój mąż jedzą teraz razem obiad prawie codziennie”. Córka Jacksona mówi: „Jestem wdzięczna, że ​​mam rodziców, którzy czasami pozwalają mi być dzieckiem”.

Na zdjęciu od lewej do prawej Carl Jackson Sr., Carl Jackson Jr. (trzyma Jaxa, ich beagle), Roxie Jackson i Drew Jackson.

Rodzina Jacksonów

59-letnia Patty Whitcher z Hermosa Beach w Kalifornii roześmiała się, gdy zobaczyła, że ​​listy zakupów jej 28- i 23-latki w kwarantannie są wypełnione prośbami o ciastka Nutter Butters, Little Smokies i Pillsbury.

„Zdałem sobie sprawę, że to były rzeczy, które lubili jako małe dzieci i było to ich wygodne jedzenie” - mówi Whitcher. „Traktuję ten okres jako prawdziwy dar. Prawdopodobnie będzie to ostatni raz, kiedy mam oboje dzieci pod jednym dachem, więc osobiście cieszę się każdą ich minutą.

---

Aby uzyskać więcej takich historii, zarejestruj się w naszym biuletyn .

Ta zawartość jest tworzona i obsługiwana przez stronę trzecią i importowana na tę stronę, aby pomóc użytkownikom w podaniu ich adresów e-mail. Więcej informacji na temat tej i podobnych treści możesz znaleźć na stronie piano.io Reklama - Kontynuuj czytanie poniżej